جشنواره صلح

جشنواره صلح در ادبیات کودک با حضور مصطفی رحماندوست

جشنواره صلح در ادبیات کودک در ۱۷ مهر ماه در خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار شد. این برنامه که توسط انجمن علمی مطالعات صلح ایران برگزار شده بود، با خیرمقدم دکتر مجتبی مقصودی مسئول انجمن آغازشد. او همزمانی روز جهانی کودک را دلیل برگزاری این جلسه اعلام کرد و افزود:” فرصت فراهم آمده در این روز این امکان را مهیا کرد تا ظرفیت های حوزه ادبیات کودک را مورد سنجش و ارزیابی قرار دهیم.اولین نکته ای که باید به آن توجه کنیم افزایش جامعه پذیری و صلح و مدارا در ادبیات کودک است. دوم اینکه ما نمی توانیم در این مسیر به آموزش دولتی امید ببندیم و سومین مورد این است که با توجه به رشد فضای مجازی، نمی شود فقط به کتاب های کاغذی اکتفا کنیم.”
در ادامه دکتر مصطفی رحماندوست، شاعر و نویسنده کودکان و نوجوانان، سخنرانی خود را با تعریف مفهوم صلح شروع کرد. او گفت: مدت هاست که دنبال تعریف جامع و مانعی از کلمه صلح هستم اما تعریف کاملی از آن و جود ندارد. هرکس که خواسته صلح را تعریف کند از درِ جنگ وارد شده و مثلا گفته اند: ” صلح، حالتی است که جنگ نیست!” حتی در فرهنگنامه ها نیز نوشته اند: “آشتی ” یا “صلح، حالت و وضعیتی است، بی دغدغه و ستیز!”
وی گفت: “از بچه ها پرسیدم: صلح یعنی چه؟ تا قبل از ده سالگی آنها چیزی درباره جنگ یا صلح نمی
دانستند و از ده سالگی به بعد مثل بزرگترها از دروازه جنگ وارد می شدند و می گفتند: نبودن جنگ.”
دلم برای صلح سوخت که برای تعریفش باید از دشمنش، جنگ، کمک بگیریم.”
به گفته رحماندوست: “صلح و جنگ دو مفهوم اجتماعی هستند یعنی بین دو گروه اتفاق می افتند. اما
در دنیای بچه ها فقط خودشان مهم هستند نه جامعه؛ یعنی به فرد اهمیت می دهند نه جمع. بنابراین، این
مفاهیم بزرگسالانه اند نه کودکانه.”
این شاعر کودکان و نوجوانان با بیان اینکه ادبیات دنیا سرشاراز جنگ و ستایش قهرمانان جنگ است،
افزود: بیشتر ادبیات کودک ما ادبیات صلح است. در ادبیات کودک ما که عمری صد ساله دارد، دو
مورد موج می زند:۱- نفرت از جنگ ۲- علاقه مندی به صلح و دوستی و آشتی و بخشش اما
هر دو به معنای فردی.”
رحماندوست در پایان گفت: “مهمترین نظریه صلح، “موازنه قوا” و برابری نیروهاست که برای
نوجوانان قابل بیان و درک است نه کودکان. کودکی دنیای “بی سببی” است اما دنیای نوجوانی “دنیای منطق” است.”

فریده گودرزی