حافظ نامه، تفالی بر غزلیات حافظ

یکی از ویژگی های هنر اصیل قابل تفسیر و تعبیر بودن است. شعر نیز از این قاعده مستثنی نیست بنابراین عجیب نیست اگر هر کس بنا به نیت و دانش ادبی، متناسب شرایط روحی خود برداشتی خاص از اشعار حافظ شیرازی دارد. از راست درآمدن شعر حافظ مطابق نیت اشخاص، بسیار شنیده ایم. حافظ غیب دان نبوده بلکه سخن و شعرش که تأثیر بسیاری از قرآن کریم گرفته است، به دلیل عمق و گستردگی در حقیقت آینه «زندگی جمعی» ماست و به همین دلیل همه اقشار خود را در آن جستجو می کنند و البته می یابند.

نوجوان اهل ادب و دانش! در این بخش قرار بر این است که با تفأل بر دیوان لسان الغیب حافظ شیرازی هر بار بیتی آورده و واژه های دشوار و مفهوم آن نیز با توجه به شرح استاد بهاء الدین خرمشاهی بر غزلیات حافظ با عنوان «حافظ نامه»، تقدیم شود.

ای صبا گر به جوانان چمن باز رسی

خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

صبا: بادی که از مشرق در فصل بهار و به وقت صبح می وزد، لطیف و خنک است و گل ها از آن می شکفند و عاشقان رازشان را به او می گویند. صبا از قهرمانان شعر حافظ است که گاه با او صحبت می کند.

خدمت رساندن: برابر با سلام رساندن امروزی.

مفهوم بیت: واژه های صبا، جوانان، چمن، خدمت رساندن، سرو، گل و ریحان امید همراه با رضایت را می رساند و نوعی بندگی همراه با خشنودی را بیان می کند.

 

 

نویسنده: لیلا امیرخانی

 

—————–

«حافظ نامه» برگرفته از نام کتاب ارزشمند استاد بهاء الدین خرمشاهی است.