پیدایش نوروز

بهار، رستاخیز طبیعت است. در این فصل ذره ذره طبیعت تازگی و نو شدن را تجربه می کند و همین می تواند بهانه ای برای برپایی جشن باشد. نوروز از ایرانیان باستان برایمان به ارث مانده و حالا بخشی جدانشدنی از فرهنگ ما به شمار می آید. دوستان نوجوان، مراسم و جشن های باستانی و پیشینیان هویت و اصالت هر ملتی است که به آنها یکپارچگی می بخشد.
بر اساس منابع و شواهد، برگزاری جشن نوروز به دوره پادشاهی جمشید باز می گردد. یکی از معتبرترین این منابع «شاهنامه» است. فردوسی درباره پیدایش نوروز می گوید:

جهان انجمن شد برِ تخت او
فرومانده از فرّه بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند
مرآن روز را «روزِ نو» خواندند
چنین روز فرّخ ازآن روزگار
بمانده ازآن خسروان یادگار

ابوریحان بیرونی نیز در «آثار الباقیه» پیدایش نوروز را به زمان جمشید نسبت می دهد و به نقل از علما می گوید که وقتی جمشید به پادشاهی رسید به دلیل ارزش و بزرگی این کار، آن روز را روز تازه ای (نوروز) دانست. البته باید یادآور شد که پیش از آن هم نوروز ارزشمند بوده اما از آن تاریخ از جایگاه ویژه ای برخوردار شد. ابوریحان در کتاب خود به روایت های دیگری در مورد پیدایش نوروز اشاره کرده است اما آنچه در بالا آمد، با نظر دیگران همخوانی و تناسب بیشتری دارد.
خیام نیز در کتاب ارزشمند «نوروز نامه» پیدایش نوروز را آغاز پادشاهی جمشید می داند.
هر رسم و جشن دیرینه ای (قدیمی) با گذشت زمان دچار تغییراتی می شود. نوروز و عید باستانی نیز ازین قاعده مستثنی نیست اما با گذشت هزاران سال همچنان مورد توجه ایرانیان و دیگر ملت های فارسی زبان است.
منبع: دانشنامه ویکی پدیا

لیلا امیرخانی