چند گام به سوی پیشرفت ورزش ایران

  یکی از مهمترین گام ها برای اینکه شاهد پیشرفت ورزشمان باشیم، سرمایه گذاری در بخش پایه است.

آرشین شهبازی یگانه ( همکار نوجوان و افتخاری شهر نوجوان)
آرشین شهبازی یگانه ( همکار نوجوان و افتخاری شهر نوجوان)

سرمایه گذاری در بخش پایه یعنی چه؟

این جمله به این معناست که باید اهمیت بیشتری به خردسالان بدهیم. باید آنها را برای رفتن به کلاس های ورزش ترغیب کنیم. این اقدام می تواند همراه با تبلیغات درست، ذکر فایده های ورزش و سنجیدن علاقه آنها انجام بگیرد.

پس از آنکه گام اول را درست و کامل برداشتیم، سراغ گام دوم می رویم که پرورش درست همین کودکان است. اگر می خواهیم آنها در ورزشی که انتخاب کرده اند، موفق باشند و در آن ماندگار شوند، باید مربیانی حرفه ای و جذب کننده داشت و به آنها آموخت که رفتاری درست و در عین حال ورزشی با کودک داشته باشند و او را به ادامه این کار ترغیب کنند. این رفتار می تواند شامل تشویق و تنبیه به موقع و ارزش دادن به کودک باشد. اگر این کار را به سرعت و کاملا صحیح انجام دهیم،  باز هم تعداد اندکی ریزش خواهیم داشت چراکه بعضی از آنها می گویند: «من این ورزش را دوست ندارم.»

با همه اینها وقتی گام دوم را هم درست برداشتیم، در گام سوم به بحث استعدادیابی می رسیم که مهمترین و ارزشمندترین در بین این سه گام است. این امر به این صورت انجام می گیرد که بعد از طی کردن دو گام قبلی، کودکانی را تحویل خواهیم داشت که راهی را پیش گرفته و دوست دارند آن را به سرانجام برسانند. آنها  دوست دارند در مسابقه ها شرکت کنند و استعداد خود را به دیگران نشان بدهند. می توان استعدادیابی را از مسابقات کوچک و بزرگ شروع کرد؛ کوچک مثل منطقه ای یا محله ای و بزرگ مثل کشوری. باید افرادی را که رتبه های برتر کسب کرده اند را جذب کنیم و برای آنها مربی کارکشته در نظر بگیریم، چراکه مربی در این زمان تعیین کننده ترین نقش را دارد و بر آینده ورزشکاران تاثیر می گذارد. سپس می توان مسابقه ای را در نظر گرفت که در آن افراد، اینبار برای استعدادیابی با هم مسابقه بدهند و کسانی که از توانایی کمتری برخوردارند، ریزش کنند. حالا م گلچینی از بهترین ها داریم که می توانند در تیم ملی قرار بگیرند.

وقتی زمان بازنشستگی آنها فرا رسید، می توانند با آموزش، مربیانی کارآمد شوند و تجربیات خود را  به نسل بعدی انتقال دهند. همانگونه که کشورهای پیشرفته این مسیر را طی کرده اند و با اجرای این فرمول به موفقیت های قابل توجهی رسیده اند.

البته هدف از این نوشته نادیده گرفتن تلاش های مسئولان نیست، بلکه بیان راهی است که قبلا امتحان شده و نتیجه خوبی داشته است. باشد که روزی ورزش چنان در جامعه ایرانی جا بیفتد که ورزشکاران بسیاری با کیفیت و توانایی های مثال زدنی داشته باشیم.

 

One comment

Comments are closed.