دکتر ساسان بهنامی

گفت و گو با دکتر ساسان بهنامی ـ (بخش پایانی)

با نگهداری حیوانات در محیط خانه مخالفم!

     شهر نوجوان ـ چطور شد که دامپزشکی را برای تحصیل انتخاب کردید؟ آیا از ابتدا به این رشته علاقه داشتید؟

     دکتر ساسان بهنامی ـ بله. من از ابتدا برای قبولی در این رشته برنامه ریزی کردم. شاید بعضی ها به اجبار وارد این رشته شده اند اما من از زمان کودکی، حتی قبل از ورود به دبستان، به این رشته علاقه داشتم. همه خانواده ام به حیوانات علاقه دارند و از چند نسل قبل، پدر و پدربزرگم و حتی پدر ایشان و عموهایم، باعلاقه از حیوانات نگهداری می کردند. حتی در کودکی که می پرسیدند، می خواهید چه کاره شوید؟ بیشتر بچه ها می گفتند: دکتر یا خلبان؛ ولی من می گفتم: دامپزشک.

     شهر نوجوان ـ شنیده ایم دستگاه هایی ساخته اید؟ آیا آنها را از روی نمونه های موجود ساخته اید؟

     دکتر ساسان بهنامی ـ یکی دو نمونه ساخته ام که قبلا در دنیا مورد استفاده قرار گرفته بود اما برای اولین بار به استان خودم (لرستان) آوردم. مثلا دستگاه سونوگرافی برای حیوانات که سال هاست در دنیا و کشور خودمان مورد استفاده قرار می گیرد. دو دستگاه هم ساخته ام که فکر می کنم در کشورهای دیگر وجود دارند. یکی “اشعه یو وی” و دیگری “ترمومتر  هوشمند”. اولی که مشابه انسانی اش برای کمک به  کودکان نارس است، برای معالجه حیوانات نارس مثل گوساله یا بره هایی  که اشکال تنفسی دارند، به کار گرفته می شود. به این صورت که در فضای ۱/۵ در ۱/۵ لامپ هایی به کار می بریم و حیوان را زیر تابش آنها قرار می دهیم. ترمومتر دیجیتالی هم برای سنجش دمای بدن کاربرد دارد.

     شهر نوجوان ـ آیا تا به حال کودک یا نوجوانی از اطرافیان، تحت تاثیر شما به تحصیل در رشته دامپزشکی علاقه مند شده اند؟

     دکتر ساسان بهنامی ـ در منطقه محرومی که کار می کردم، خانمی به داروخانه ام مراجعه کرد و گفت: “من معلم هستم. موضوع انشایی به دانش آموزانم داده بودم که در آینده دوست دارید چه کاره شوید؟ یکی از دانش آموزان نوشته بود: دوست دارم مثل آن دامپزشکی شوم که اینجا کار می کند.” خیلی هم از کار من تعریف کرده بود. آن خانم از من خواست به مدرسه بروم و شغل دامپزشکی را به بچه ها معرفی کنم. از اینکه کارهایم موثر بود، خوشحال شدم.

     شهر نوجوان ـ از نظر شما به عنوان یک دامپزشک و متخصص، آیا درست است که حیوانات را در آپارتمان نگه داریم؟

     دکتر ساسان بهنامی ـ با نگهداری حیوانات در محیط خانه مخالفم. چون با این کار، هم خودمان را محدود می کنیم هم حیوانات را. یعنی شرایطی به وجود می آوریم که هم آسایش خودمان را از بین می بریم و هم آسایش آنها را. شما تصور کنید پرنده ای را که دوست دارد در فضای باز زندگی کند، می گیریم و در قفس می گذاریم و تازه توقع داریم که شاد باشد. یا سگ و گربه که باید در محیط خودشان باشند. اگر دوست داریم حیوانات را ببینیم، بهتر است به محیط زندگی آنها برویم. ما خیلی راحت می توانیم یک پارک برای حیوانات خانگی در محله ها بسازیم. البته نه مثل باغ وحش بلکه یک محیط صمیمی تر و نزدیک تر که بتوانیم در آنجا به حیوانات غذا بدهیم؛ این یکی از آرزوهای من است.

     شهر نوجوان ـ با توجه به اینکه عده ای حیوان خانگی دارند، می خواستم ببینم چه گروه هایی نباید با آنها در تماس باشند و ممکن است چه مشکلاتی ایجاد کنند؟

     دکتر ساسان بهنامی ـ خیلی از افراد از خطراتی که ممکن است حیوانات برایشان ایجاد کنند بی خبر هستند. مثلا بیماری هایی که به ما منتقل می کنند مانند سالمونلا که یک بیماری روده ای است. البته گاهی هم ما بیماری هایی را به حیوانات منتقل می کنیم مثل بیماری سل. انسان هایی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند مثل کودکان یا سالمندان، ممکن است در برخورد با یک سری بیماری ها دچار عوارض سختی شوند.

     شهر نوجوان ـ نظرتان درباره نگهداری حیوانات غیرمعمول در خانه ها چیست؟

     دکتر ساسان بهنامی ـ متاسفانه کسانی را دیده ام که حیواناتی مثل مار یا تمساح و حتی گرگ در خانه نگه می دارند. کاش روزی برسد که بتوانیم حقوقی برای حیوانات در نظر بگیریم تا این قدر به آنها ظلم نشود. و سازمانی برای آنها تاسیس کنیم که بتواند حق آنها را بگیرد. امکان ندارد که یک ببر یا یک عقاب را در منزل زندانی کنیم و بگوییم آنها خوشحال و راحت هستند، ببر باید در جنگل بدود و زندگی کند و خانه عقاب بالای کوه هاست و محل پروازش دل آسمان است. این خودخواهی ما، هم باعث آزار و اذیت خودمان می شود و هم حیوانات.

     شهر نوجوان ـ بیشتر قهرمان های کتاب ها و داستان های کودکان، حیوانات هستند. شما در کودکی کدامشان را دوست داشتید؟

     دکتر ساسان بهنامی ـ بیشتر به شخصیت های کارتونی علاقه داشتم؛ مثل پسر شجاع که حتما همسن و سال های من یادشان است. حیواناتی بودند که خصوصیات مثبتی داشتند مثل عدالت و شجاعت در “شیرشاه” و دانایی در جغد. نوجوانان باهوش و ماجراجویی که دوست داشتند به مردم کمک کنند، از این داستان ها الهام می گرفتند. این برنامه ها باعث می شد که در لوح پاک ذهن بچه ها، خصلت های خوب حک شود و آنها تشویق شوند مثل جغد دانا مورد احترام باشند یا مثل شیر شجاع محبوب باشند. اگر ما الگوهای خوبی در دسترس بچه ها بگذاریم حتما به آن سمت و سو جلب می شوند.

فریده گودرزی