درس عربی

آموزش عربی ـ قسمت سوم

در قسمت دوم به برخی از مهمترین نشانه های «فعل، اسم و حرف» در زبان عربی پرداختیم. در ادامه قصد داریم مباحث مهم و کاربردی مربوط به «اسم» را مرور  کنیم.

گام سوم: شناخت اسم های مفرد، مثنّی و جمع

نکته: در زبان فارسی اسم یا مفرد است یا جمع و مثنّی (دوتایی) بودن اسم به زبان عربی اختصاص دارد.

۱ـ مفرد: مفرد اسمی است که بر یک فرد یا شیء دلالت کند.

مانند: رجلٌ: مردی (یک مرد)

نشانه ظاهری اسم مفرد: نشانه خاصی ندارد.

۲ـ مثنّی: مثنّی اسمی است که بر دو فرد یا دو شیء دلالت کند.

نشانه ظاهری اسم مثنّی: «انِ» و «ینِ» که به آخر اسم اضافه می شود.

مانند: جاءَ الرّجلانِ: آن دو مرد آمدند.

نکته: باید توجه داشت که «انِ» و «ینِ» جزو حروف اصلی اسم نباشد و زاید باشد.

مانند: احسان؛ که «ان» کلمه جزو حروف اصلی است و زاید به شمار نمی آید بنابراین احسان، مثنّی نیست بلکه مفرد به شمار می آید.

۳ـ جمع: جمع اسمی است که بر بیش از دو نفر یا دو شیء دلالت می کند.

نشانه ظاهری اسم جمع: «ونَ» و «ینَ» که به اسم های مذکر و «ات» که به اسم های مونث اختصاص دارد.

مانند: مومِنونَ و مومِنینَ (مردان مومن؛ هر دو مذکر هستند.)/ مومِناتٌ (زنان مومن؛ مونث است.)

نکته: یک نوع از اسم جمع عربی، «جمع مکسّر» نام دارد. این نوع جمع، علامت ظاهری خاصی ندارد و از تغییر شکل (شکسته شدن) مفرد برخی از اسم ها ساخته می شود. برخی از این اسم های جمع مکسر عربی در زبان فارسی هم به کار می رود.

مانند: کُتُب: کتاب ها

 

منبع: دستور کاربردی زبان عربی (جلد اول)، عبدالرسول کشفی

 

دفعات بازدید: 61 بار